Wat was voor jou de aanleiding om op zoek te gaan naar een woonzorglocatie?

Het ziektebeeld verslechterde, waardoor het thuis niet meer ging. Je krijgt vaak te horen dat je ook aan jezelf moet denken. De zorg werd zo zwaar dat het niet meer vol te houden was. Ik stond op het punt van breken.

Heb je ook andere locaties overwogen? Hoe verliep die zoektocht?

Ik ben bij andere, vaak grotere locaties geweest. Dan denk je: als mij zoiets overkomt of bij een familielid, dan wil ik daar niet wonen. Toen ik hier samen met iemand uit de familie kwam kijken, kwam het overeen met de verhalen die ik had gehoord. Toen stond het vast: als het thuis niet meer zou gaan en er zou plek zijn, dan zou het hier worden.

Waarom was kleinschaligheid voor jou zo belangrijk?

Het is sowieso deprimerend om een familielid in een woonzorglocatie te zien wonen. Maar als het dan moet, dan niet in zo’n fabriek. Ik heb gezien, bij grote zorglocaties, dat iemand bij binnenkomst in de gang in een rolstoel zat en bij vertrek nog steeds op dezelfde plek. Dat nooit. Als je de keuze hebt, dan moest het voor mij kleinschalig zijn en het liefst in de buurt.

Had je vooraf zorgen of twijfels?

Ik hoorde in mijn omgeving, van mensen die hier nog niet eerder zijn geweest, dat een aantal kamers aan de kleine kant zijn. Maar ik heb liever fijne en betrokken zorg dan een grote kamer waar je met een rolstoel kunt rondrijden, maar waar de zorg minder is.

Hoe was het moment waarop ze hier voor het eerst kwam wonen?

Ik vond het verschrikkelijk. Ze wilde het niet en zette haar hakken in het zand. Ondanks dat ze eerst een aantal dagen per week hier kwam, bleef het drama. De eerste dag dat ik daarna weer kwam, brak ik. Dat vond ik heel moeilijk. Ze zegt soms nog: “Neem mij straks maar even mee naar huis.” Dat soort momenten zijn zwaar.

Wat maakt deze situatie voor jou zo moeilijk?

Hier is geen weg terug. De beslissing dat iemand hier gaat wonen, wordt niet door haar zelf genomen. De twijfel is er altijd: is het te laat of te vroeg? Daarnaast verandert de persoon door de ziekte. De band wordt anders. Dat maakt het lastig. Het enige ‘mooie’ aan dementie is dat de persoon zelf op een moment niet meer weet dat hij of zij ziek is. Maar de mensen eromheen weten dat wel.

Kun je zeggen, met de kennis van nu, dat het moment goed was?

Dat moment komt nooit. In je hoofd weet je dat het niet meer gaat, maar je gevoel zegt: ze hoort thuis. Het voelt onnatuurlijk. Als iemand op de IC ligt, snap je waarom diegene daar is. Maar hier zie je iemand die er voor het oog gezond uitziet en toch niet meer thuis kan wonen.

Merk je dat zij inmiddels meer gewend is aan het wonen hier?

Je merkt kleine dingen. Ze zegt bijvoorbeeld: “Breng mij maar terug,” en dan bedoelt ze hier. Het begint langzaam in te slijten. Bij ons als familie niet.

Kun je een moment aangeven waarvan je zegt nu weet ik dit is een goede plek?

Ik denk dat geen enkele plek goed is en dat is geen kritiek op de plek, maar ik denk dat het niet goed is dat deze ziekte bestaat en dat we er nog steeds niets tegen kunnen doen. Ik zeg altijd dementie en een spierziekte zijn de meeste vreselijke ziektes, want hier is geen hoop meer. Dit wordt het einde. Je weet niet hoelang het gaat duren en hoe het eruit gaat zien, maar je weet dat deze plek het eindstation is

Zijn er ook momenten waarop je met een iets rustiger gevoel weggaat?

Ik ga vaak met een vervelend gevoel naar huis. Dat weet de verzorging hier ook. Het is vaak genoeg voorgekomen dat ze even bellen om te zeggen dat het goed met haar gaat en dat ze lacht. Die antenne dat iemand actie onderneemt als ze zien hoe ik wegga, dat betekent veel. Ik kijk ook niet meer om als ik wegga, dat vind ik te moeilijk.

Hoe ervaar je het contact met het team van Woonzorg Zieuwent?

Ik vind het mooi dat je soms niet ziet wie verzorgende is en wie vrijwilliger. Het is niet klinisch. Je kunt iedereen in een uniform hijsen, maar dan wordt het afstandelijk. Dit voelt menselijker.

Wat maakt Woonzorg Zieuwent voor jou echt onderscheidend?

Het is kleinschalig. Bewoners worden bij naam genoemd, omdat ze echt bekend zijn. Ze leeft in de omgeving waar ze altijd heeft gewoond. Mensen die hier werken, ook vrijwilligers, kennen haar. Dat maakt het vertrouwd. En wat mij altijd opvalt: bij binnenkomst ruik je hier niets. Geen typische zorglucht. Het is niet klinisch, en dat is juist mooi.

Wanneer denk je dat Woonzorg Zieuwent géén geschikte plek zou zijn?

Ik kan mij niet voorstellen dat het voor iemand niet passend zou zijn. Ik denk dat iedereen hier zijn plek kan vinden, ook familie en vrienden. Iedereen uit onze omgeving die hier komt, is vol lof. En dat is terecht.

Wat zou je andere families willen meegeven die nu voor deze keuze staan?

Je kunt allerlei suggesties doen en advies geven maar Iedere situatie is anders en iedereen gaat er anders mee om. Woonzorg Zieuwent is kleinschalig, klein team waar de beslislijnen kort zijn en dat is heel prettig, vind ik. Als iemand een been breekt weet je wat je moet doen, maar bij dementie is dat niet. Er is geen stappenplan. Dat moet je aanvoelen en is maatwerk.

Ervaar je dat maatwerk hier voldoende aanwezig is?

Ja, dat denk ik wel. Als mensen mij vragen wat ik zou adviseren, dan zeg ik: ga kijken. Ik ben emotioneel zwaar betrokken en accepteer het nog steeds niet volledig, maar ik heb geen enkele kritiek. Dit is mensenwerk. Dit komt omdat de meeste mensen hier al veel ervaring hebben en weten hoe het leven in elkaar steekt en de jongeren die hier lopen zijn natuurtalenten want die doen het heel goed.